Ik lag nog steeds half op je. En toen, eindelijk, kusten we. Je verraste me met je overweldigende sappigheid. Met je volle lippen, je natte tong. De hevigheid van je kussen. Je kuste alsof je leven er van af hing. Op geen enkele manier leek dit op onze eerste kus. Hoe onze lippen elkaar herkenden. Onze tongen elkaar vonden, proefden. Ik was thuis. Dit zou de beste kus ooit worden. De meest heftige. Ik voelde me zo verliefd. Zo perfect. Tot je abrupt stopte, me wegduwde en me schreeuwend wees op de man, de jonge jongen op het balkon. Een insluiper welke ons heilige aan het insluipen was. Voor ik het wist had ik de zware jampot, of was het een baksteen, van de tafel gepakt en stond ik in de aanslag deze met al mijn kracht tegen zijn slaap te gooien. Voor ik het opnieuw wist zat ik rechtop in mijn bed, klaarwakker. Ik voelde nog net het effect van de laatste vrijgekomen salvo adrenaline op mijn lichaam. Opengesperde ogen, wakkere geest, veel sneller en harder kloppend hart. Ik dacht aan het idee wat ik heb tijdens dromen, tijdens situaties als deze, het idee over mijn stem en mijn ademhaling. In mijn dromen, in situaties als deze stoppen ze namelijk, iets wat ik me in het echt niet kan voorstellen. Ik dacht nog meer waarom ik juist over jou droomde. Maar het meeste dacht ik nog, waarom je tijdens de meest perfecte kus, het meest perfecte moment, niet je ogen gesloten had gehouden, maar had gekeken en de insluiper had gezien. Ik keek op de klok, 1 uur 46, en om nooit te vergeten begon ik met schrijven: ‘Ik lag nog steeds half op je..’

Sinds jaar en dag zijn de mannen aan de macht, sinds jaar en dag vechten zij om meer land, welke alleen nog van elkaar af te nemen valt. Steeds sterker werden de wapens van de mannen, steeds groter de bommen, tot ze een ultiem wapen verzonnen.

Alles begon met een massagraf voor de zwerm mieren in je huis. Met wel twee keer naar boven, de euromast op. Alles begon met samen koffie maken, samen dansen in zonsopkomst, met duizenden keren uit eten, duizenden concerten. Alles begon met echte plannen voor later. Alles eindigde met niets.

Honderdvijftig miljoen jaar geleden waren we hier al, hier op aarde. Wij, vogels. We vlogen rond, wij heersers van de hemel, we zagen de wereld onder onze vleugels veranderen.

My look so grand from a distance that you need to touch.
It gives a vision of the simple but it isn’t much.

ondertussen is het geen geheim meer. WE GAAN BRANDEN BIJ DE ESPRESSOFABRIEK! we noemden haar Valentine en afgelopen vrijdag gingen we naar Ulft om haar te bekijken.

Vijf jongeren, aan het einde van de nacht, rennen lachend naar de laatste nachttrein. Ze bezochten een concert, schreeuwden, lachten, dansten, uiteindelijk badend in zweet, de nacht weg. Lokken krullen plakken aan hoofden, glimlachen zijn niet meer van gezichten te krijgen. Al snel vallen ze één voor één in slaap, liggend op elkaars schoten, behalve één jongen. Hij bekijkt zijn vrienden, zijn beste vrienden, en lijkt gelukkig.

langzaam aan verandert mijn wereld. de eindes van grote fases of projecten mijns levens zijn in zicht en nieuwe fases breken aan. het is spannend en het geeft me meer energie dan ik ooit had. of misschien vergat ik het.

ik was altijd vrij recht voor zijn raap, wanneer ik over Amsterdam verhaalde. de gevoelens welke ik koesterde waren als die van haat. de tijd zwakte dit af, en avonturen vond ik, en ik ontmoette hele lieve Amsterdammers, daarbij, die me de toeristen en de plekken die zij aandoen deden vergeten.